Δευτέρα, 14 Νοεμβρίου 2016

Ήταν η ζήλεια





Ξέρω καλά, ότι για μια στιγμή
έχασα τον έλεγχο
δεν ήμουν εγώ αυτός που έβριζε
δεν ήμουν εγώ.
Συγχώρησε τα λόγια μου
σε κάνανε να κλάψεις
αν για κάτι είμαι ένοχος
είναι γιατί αγάπησα.
Σήμερα το μυαλό μου συννέφιασε
δεν μιλούσε η καρδιά
ήταν η ζήλεια
και όχι εγώ.
Αν για κάτι είμαι ένοχος
είναι γιατί αγάπησα.
Ξέρω ότι έχασα την περηφάνια μου
πάντα κάνω το ίδιο
σε ότι αγαπώ επιμένω
Ήθελα μόνο να διαφυλάξω
κάτι που μου ανήκει
ήταν η ζήλεια

ήταν η ζήλεια

Se bien que por un momento
perdí el control
no era yo el que maldecía
no era yo.

Perdona si mis palabras
te han hecho llorar
si de algo soy culpable
es de amar.

Hoy mi mente se nublo
no hablaba el corazón
fueron los celos
y no yo.

Si de algo soy culpable
es de amar.

Se que me perdió el orgullo
siempre hago igual
con las cosas que más quiero soy tenaz.
Solo pretenda guardar
algo de mi posesión
fueron los celos
fueron los celos

Πέμπτη, 20 Οκτωβρίου 2016

Manos de mujeres-Γυναικεία χέρια



                                                                                                               a mi amiga Rosana, siempre         presente a pesar de los miles kilómetros que nos separan


Χέρι γερό σκουπίζει, βάζει ξύλα στην φωτιά
χέρι σταθερό, όταν γράφει γράμματα ερωτικά

Χέρια που πλέκουν κάνοντας κόμπους
χέρια που προσεύχονται, χέρια που δίνουν
χέρια που γυρεύουν κάποιο μέλλον
για να μην πεθάνουν στην μοναξιά αχ! Αχ!...

Χέρι γέρικο που δουλεύει
που υφαίνει σε κάποιον αργαλειό
χέρι σκλαβωμένο που μαθαίνει
να χορεύει στην λευτεριά του

Χέρια που ζυμώνουν, νικάνε την πείνα
μ’ αυτό που τους δίνει το χώμα
χέρια που αγκαλιάζουν την προσμονή
κάποιου παιδιού που έφυγε αχ! Αχ!

Γυναικεία χέρια
που γεννήσανε την αλήθεια
χέρια πολύχρωμα, χτυπούν παλαμάκια σε κάποιο τραγούδι

Χέρια που τρέμουν, χέρια που ιδρώνουν
χέρια από χώμα, καλαμπόκι και αλάτι
χέρια που αγγίζουν με έγνοια κι αφήνουν την ψυχή τους

χέρια από αίμα, από άνεμο και θάλασσα αχ! Αχ!

Πέμπτη, 18 Αυγούστου 2016

Μονοπάτι, μονοπατάκι



Χιονίζει πάνω στον λόφο
η στράτα έχει χαθεί
όμως έχω καλό άλογο
δεν θα ξεπεζέψω

Μονοπάτι, μονοπάτι μονοπατάκι
το κόκκινο φαρί μου
τίποτα δεν μου έχει μείνει
τα έχω δώσει όλα

Μονοπάτι, μονοπάτι, μονοπατάκι
της καρδιάς
φώτιζε μου τον δρόμο
γιατί φεύγω

Αυτά τα κρύα ποτέ δεν σκοτώνουν
ούτε κι ο πόνος σκοτώνει
οι χιονιάδες δεν με τρομάζουν
ξέρω να περπατάω μόνος, χωρίς αγάπη

Μονοπάτι, μονοπάτι μονοπατάκι
το κόκκινο φαρί μου
τίποτα δεν μου έχει μείνει
τα έχω δώσει όλα

Μονοπάτι, μονοπάτι, μονοπατάκι
της καρδιάς
φώτιζε μου τον δρόμο

γιατί φεύγω

Δευτέρα, 1 Αυγούστου 2016

Όταν βραδιάζει την Κυριακή




Τι λυπημένες που είναι οι Κυριακές
καθώς πέφτει το βράδυ
από τις φλέβες του ορίζοντα
στάζει το αίμα
της μέρας που φτάνει λαβωμένη
για να πεθάνει κάτω από τις ιτιές…
Όλα τα πράγματα μοιάζει
Να πεθαίνουν την ίδια στιγμή,
όταν το βράδυ ξεψυχάει,
μια γιγάντια σιωπή
ξανακάνει αιώνιο κάθε λεπτό.
Οποιοδήποτε κυριακάτικο βράδυ.
Τι λυπημένες που είναι οι Κυριακές
καθώς πέφτει το βράδυ.
Όλα η αγωνία κρεμιέται
απ’ τις χορδές του αέρα,
και το γκρίζο ξωτικό που προλέγει,
το κυριακάτικο βράδυ φεύγει.
Ο άνθρωπος δεν είναι πια άνθρωπος,
είναι μέρος του τοπίου,
κι ούτε που  καταλαβαίνει
να πεθαίνει ή αν γεννιέται,
αν πρέπει να είναι το τέλος του κόσμου

θα είναι ένα κυριακάτικο βράδυ.

Παρασκευή, 10 Ιουνίου 2016

Romance


Η αγάπη μου μοιάζει με εκείνα τα πράγματα που δεν έχουν απάντηση.
Είναι, σαν να ρωτάς γιατί υπάρχει το δροσερό νερό.
Γιατί ακούγονται οι τρίλιες στις κορφές των δέντρων; Γιατί οι μέλισσες φτιάχνουν το μέλι;
Γιατί οι κρίνοι είναι άσπροι και η βιολέτες μωβ;
Η αγάπη μου είναι όπως αυτά τα πράγματα
Που ποτέ δεν έχουν απάντηση.
Γιατί τραγουδά η κίσσα
στα φυλλώματα των δέντρων;
Γιατί μιλά για τόσα πράγματα
Το μουρμούρισμα των ξερών φύλλων;
Για ποιο λόγο με κοιτάζεις
με αυτό το ζευγάρι ποιήματα;
Η αγάπη μου είναι όπως τα πράγματα
που ποτέ δεν έχουν απάντηση.
Κι εγώ νιώθω να με αγκαλιάζεις
Κι εγώ νιώθω να με φιλάς
Κι εσύ νιώθεις πότε υποφέρω.
Κι εσύ νιώθεις όταν ακούγεται
Η ξενύχτισα κιθάρα μου
είκοσι φεγγάρια στην σειρά.
Η αγάπη μου είναι όπως τα πράγματα

Που ποτέ δεν έχουν απάντηση.

Παρασκευή, 3 Ιουνίου 2016

Πότε κοιμάται η κιθάρα;




Εγώ ρωτώ την νύχτα
πότε κοιμάται η κιθάρα,
εγώ ρωτώ την νύχτα
πότε κοιμάται η κιθάρα
εγώ που την νιώθω να προσεύχεται
ο ψαλμός της την αυγή,
το τραγούδι της το δείλι,
η μιλόνγκα της το πρωί,
το τάνγκο της που ζεματάει ζωή,
με αγάπη, με πόνο και θυμό….

Αχ νύχτα και να μου έλεγες
πότε κοιμάται η κιθάρα!

Τι ξωτικό σε κατέχει κιθάρα
για να ζεις με ξαγρύπνια,
τι ξωτικό σε κατέχει κιθάρα
για να ζεις με ξαγρύπνια,
για να μας λες το βάσανό σου
μόνο με μισή σου λέξη,
σε μια γωνιά να ζωγραφίσεις
τον έρωτα μιας νέας,
ένα αντίο που δεν θα ειπωθεί
και μια λησμονιά που μεγαλώνει…

Αχ νύχτα και να μου έλεγες
πότε κοιμάται η κιθάρα!

Γίνεται ολόκληρη τοπίο
όταν για τον κάμπο μας μιλά
και στης γειτονιάς μου τους δρόμους
οι χορδές της αιμορραγούν,
στο μαγεμένο ξύλο της
χωρούν τα πάντα
και μας κουβαλά την νύχτα
και μας ενθαρρύνει, και μας σκοτώνει…

Αχ νύχτα και να μου έλεγες
πότε κοιμάται η κιθάρα!

Πέμπτη, 21 Απριλίου 2016

Quiero beber y no olvidar



Κάποιες φορές θέλω να μην τελειώσει η νύχτα
να συνεχίσει η μουσική μέχρι τον ορίζοντα
θέλω να πιω, να μη ξεχάσω
να είμαι ευτυχής και να αρχίσω απ' την αρχή.
Πάντα θέλω να σηκώσω αυτό που είναι κάτω
να μην υπάρχει απάτη
θέλω να πιω, να μην ξεχάσω
να είμαι ευτυχής και να αρχίσω απ' την αρχή.
Θέλω να είμαι θάλασσα, και καταντάω αφρός
θέλω να προχωρήσω και καταντάω αφρός.
χωρίς εσένα δεν μπορώ, γιατί δεν με βοηθάς
για όλα επιστρέφουν οι αμφιβολίες.
Κάποιες φορές θέλω να πάω μαζί σου στο φεγγάρι
να μην υπάρχει πια η λέξη "ποτέ"
θέλω να πιω, να μην ξεχάσω
να είμαι ευτυχής και να αρχίσω απ' την αρχή.
Πάντα θέλω τον θάνατο να κοροϊδέψω
θέλω τον Σεπτέμβρη να νιώσω την Άνοιξη
θέλω να πιω, να μην ξεχάσω
να είμαι ευτυχής και να αρχίσω απ' την αρχή.
Θέλω να είμαι θάλασσα, και καταντάω αφρός
θέλω να προχωρήσω και καταντάω αφρός.
χωρίς εσένα δεν μπορώ, γιατί δεν με βοηθάς
για όλα επιστρέφουν οι αμφιβολίες.
Πάντα θέλω να ήταν όλα διαφορετικά
κι ακόμα η τρέλα να νικήσει
θέλω να πιω, να μην ξεχάσω
να είμαι ευτυχής και να αρχίσω απ' την αρχή.
Πάντα θέλω να σε τίποτα να μην υπάρχει εξουσία
θέλω πραγματικότητα να γίνουν τα όνειρα
θέλω να πιω, να μην ξεχάσω
να είμαι ευτυχής και να αρχίσω απ' την αρχή.
Θέλω να είμαι θάλασσα, και καταντάω αφρός
θέλω να προχωρήσω και καταντάω αφρός.
χωρίς εσένα δεν μπορώ, γιατί δεν με βοηθάς
για όλα επιστρέφουν οι αμφιβολίες.